Quattr'ossa

‘Nu jurnu caminandu,
quand’era chiù ceràsu,
passài dô campusantu
e me vinne mu tràsu.

Dissi “’ûn ce vaju mai
a trovare ‘i mùarti,
penzamu sulu a guài
e alli cazzi stùarti.

Na pocu me sburìu
‘a capu de’ penzìari,
e sulu sulu viju
a chine c’era jîari.

Te viju ‘nu cristiànu
chi ‘e ‘ntra ‘na fhòssa
cacciava chianu chianu
‘nu muntariall’e ossa.

Me sign’abbicinatu
ppe bìdare cchjiù bùanu,
chillu ch’era restatu
e ‘nu qualunque ùamu.

Quattr’ossa ormai spruppàte
De’ vìarmi e da’ terra,
ccà e llà tutte jettàte
cumu quand’a guerra.

Chisà si era màsculu
o ‘na bella guagliùna,
è statu sutta ‘ss’àrvulu
senza vidir’a luna.

‘U ssente chiù ll’agella
e dô sule ‘u calore,
‘ûd’ha chjiù ‘ntre ciarvella
nè odiu e nè amore.

Chisà quanti penzìari
e bèrvari ha avutu...
si ha minatu ‘ntìari...
si parrava... o s’era mutu?

Mò è tuttu quantu ccà...
‘nu muntarìallu ‘e ossa...
‘ûn penza... e ‘û lla sà
c’aspetta a nue ‘a fhossa!

Nessun commento:

Posta un commento